Maandelijks archief: augustus 2017

Mentale dwaling? Gelukt!

Inmiddels is het alweer bijna twee weken geleden dat ik met speling van maar liefst 7 minuten de finish mocht bereiken in Citta Alta Bergamo. 46:53 uur werd de eindtijd. Achteraf blijkt dat we voor het stilleggen van de race i.v.m. zware onweersbuien de laatste nacht, nog 1,5 uur extra als  racetijd hebben gekregen. Uiteindelijk zou 10:30 uur de uiterste limiet zijn.

Het idee van deelname aan deze 140 kilometer Ultra ontstond door contact wat is gebleven na deelname aan de TransGranCanaria 360˚ jl. maart. Ingo van den Bergh, een plezierige Limburger die prettig in de omgang is, was al snel in voor een eindje hobbelen in het Italiaanse Lombardije. Niet eerder liep hij deze afstand die gepaard gaat met een slordige 9500 HM. Let wel, ondanks dat dit parcours ligt aan de zuidkant van de Alpen heeft de organisatie tegen de verwachting in een technisch parcours gemarkeerd met voor veel deelnemers, zo bleek, onneembare steile en vooral tijdrovende beklimmingen.

Eind juni 2016 organiseerde we in onze Brasserie Pub de Smidse – Voorthuizen een UTMB café en ZwerfTrail voor alle BeNeLux deelnemers aan één van de diciplines van de UTMB 2016. Hier vertelde Theo Lamers mij over de OUT, de Orobie Ultra Trail. Een tot dan voor mij onbekende race. Ik zocht naar een laatste verzetje ter voorbereiding van deelname aan de voor mij heroïsche deelname aan de PTL samen met Michiel Panhuyzen. Toen werd het uiteindelijk E101 (EIGER101) waarvoor een startnummer beschikbaar werd gesteld door Ellen van Maagdenberg. Vanwege een blessure moest zij afhaken.

Voor ons zijn de zomermaanden hectisch. Toeristisch hoogseizoen met de zaak, de maanden dat het moet gebeuren dus extreem hard werken dag in, dag uit. Even een ‘mentale dwaling’ een etmaal of twee doet me goed, weet ik uit ervaring, tevens is het een test voor wat me te wachten staat aan doelen in september / oktober. Enfin, vrijdag 28 juli 8:00 uur pakken we de shuttle welke ons naar de start zal brengen in Clusone, op ongeveer eeen uurtje rijden van Bergamo. Hier hangt een licht gespannen sfeer in een heerlijk ochtendzonnetje. Hier en daar een bekende uit de Tor des Geants. We zijn de enige NL deelnemers samen met FB Traillopers icoon Stella Petric. Ook zij legt hier een ijkpunt voor deelname aan de UTMR begin september, een ultra over 170 km georganiseerd door Lizzy Hawkwer. 10:00 uur het ‘startschot’ weerkaatst tussen de oude stadsmuren van cultureel erfgoed Clusone, inmiddels al zo’n 26 graden, dat beloofd wat, gelukkig weet ik hitte over het algemeen goed te  verwerken. ‘Here we Go’ 🙂

Ingo heeft de klimpas er goed in, mij net iets teveel van het goede, zeker omdat ik venijn verwacht en deze 140km niet zomaar even geklaard zal zijn. Vorige edities hebben niet voor niets minder dan 50% finishers mogen bijschrijven. Nog geen 15 km onderweg en één van mn LEKI’s hapert. Het palletje komt niet meer uit de stok waardoor de stok blijft inschuiven, #KAK! We passeren een indrukwekkende bergkam welke ons uiteindelijk brengt op 22 km. bij Rifugio Albani. De VP’s zijn verdeeld in LIGHT – MEDIUM en HEAVY REFRESHMENTS. Dit is de eerste volledige VP waar we ons tegoed doen aan diverse versnaperingen en bijvullen van diverse energiewaarden en water. Al snel bemerk ik en voor mij ongewoon ‘drammend’ gevoel in de buik / darmen wat ik moet negeren. Ik krijg door de hitte  geen trek in het eten wat de VP ons biedt, behalve meloen, een glaasje cola en probeer een cracker maar wegspoelen Hó maar.

Ingo meldt tussen het zwoegen door dat de cutoff tijden toch wel meevallen? Een andere interpretatie dan dat ik, voor zover mogelijk, deze race heb bestudeerd of heb ingelezen.  ‘Nee’ zeg ik Ingo, de OUT heeft juist zeer scherpe tijden, de snelheid is minimaal en te vergelijken met elementen van de TOR en PTL, technisch op hoogte, veel rotspartijen waardoor ons gemiddelde al snel niet meer rooskleurig blijkt te zijn. Het typerende van dergelijk parcours is dat er geen einde aan de grafiek lijkt te komen, althans alles duurt uren voordat een volgend punt is bereikt. 23:00 uur is de eerste cutoff, de Base Vita in Valbondione.  Op weg naar Refugio Curo bevreemd het ons dat we tegenliggers krijgen, Curo blijkt een keerpunt en deze deelnemers liggen op ons voor, aan hun gelaat zie ik de haast, de eerste cutoff blijkt ons allen in de greep te houden. Een serieuze afdaling van een kilometer of vijf is killing i.v.m. de snelheid die we proberen vast te houden. Losse stenen, steil en slippery totdat we beiden continu kunnen blijven hardlopen over een breed pad waar we zeker 10 – 15 deelnemers inhalen, dat voelt goed en we zijn ruim twee uur voor de cutoff binnen in de sporthal. Goed 12 uur onderweg over 43km . Navraag bij de organisatie leert me dat we tot 01:00 uur de tijd hebben, we eten wat maar ook hier bemerk ik bij mezelf dat ik met lange tanden zit te eten. Ingo laat zijn voeten verzorgen, hij geeft aan dat de onderkant pijnklachten vertoond.

Na een 1:04 uur verlaten we Base Vita Valbondione, gelukkig was ik Theo Lamers zijn tekst volledig kwijt. Herinner mij dat zij vorig jaar te laat waren bij eerste BV en dus uit de race gehaald zijn.  Afgelopen week  las ik zijn verslag terug waarin hij vermeld van een extreem stuk wat gaat komen naar Rifugio Brunone op 55km. De eerste km’s buiten het dorp volgen over asfalt, Ingo verleidt mij deze zoveel mogelijk te versnellen totdat we beginnen aan de beklimming. Heerlijk bospaden die nog licht glooiend omhoog banen, een tent ingericht als eenvoudige VP voor wat water, thee en fruit. Opvallend is de hoeveelheid tegenliggers die we verwelkomen, dit keer ook deelnemers maar allen uitstappers blijkt later. Hardop vraag ik Ingo wat ons te wachten zal staan. Het kan toch niet zo technisch zijn als PTL/TOR vraag ik mezelf af, waarom uitstappen terwijl je minstens 5 uur terug moet naar Valbondione…, dan tik je toch het colletje en vervolgt je koers, lijkt mij…

In mijn nachtelijke dwaling tijdens de steile maar niet onoverkomelijke klim schrik ik ‘plots’ wakker door het warme gastvrije onthaal in Rif. Brunone. Verzorging à la Italia, ze wijzen me voor een powernap een heerlijk bedje, en waar ik al de gehele dag naar snak…, ze hebben melk. Direct voel ik mijn maag aansterken door de neutrale werking van zuivel op mijn darmen. Hier vertrek ik eindelijk met een ietwat positieve mindset, deze was tot dusver zoek en kon me geen gelukzalig gevoel eigen maken, belangrijk om dergelijke beproeving uiteindelijk te doorstaan. Momenten van negativiteit moeten merkbaar gevolgd worden door nu en dan een momentje van blijdschap en intens genieten…

Volgende Cutoff is refugio Calvi. We passeren uitgestrekte blokkenvelden en genieten bij zonsopkomst vergezichten die zorgen voor  kippenvel, eindelijk, ik ben blij, voel me  echt beter dan de eerste 20 uur en we zijn op weg naar de helft van de race ook weer een mentaal momentje van overwinning om door te kunnen.  Calvi redden we op 65km in 22:29 uur met maar een half uur speling…, dat belooft eigenlijk niet veel goeds voor de resterende 75 km. Alhoewel het laatste deel absoluut eenvoudiger met in verhouding veel minder hoogtemeters.

Ook hier doe ik mij tegoed aan een liter melk en probeer een panini salami te verorberen. Ingo verzorgd zijn voeten en op weg naar Rifugio Gemelli loop ik voor het eerst sinds lange tijd voorop, Ingo blijft wat achterop hangen en ik denk dat de pijn hem parten speelt. Inderdaad, aangekomen bij Gemelli laat hij weten dat het beter is dat ik alleen vooruit ga om verder tijdverlies te voorkomen maar nog geen 5 minuten later, besluit hij uit te stappen. De TDS in het vooruitzicht eind augustus wil hij niet riskeren…, #KNAK, daar istie, een emotioneel moment, vertaal ik voor mezelf zijn besluit. Heel even kort de schrik maar direct doorschakelen en ik zeg hem dat ik direct aan wil haken bij Maurizio, om mezelf geen tijd te geven te peinzen of meegezogen te worden in zijn ‘leed’. Een ding is zeker nu, ik moet het dus slechten om eerste Nederlander te worden die deze trail zal finsihen. We zwaaien elkaar uit en voor mij prettig, ik kan zijn stokken gebruiken. Het continu tapen van de stok waarna het toch weer desfunctioneert maakt het lopen met  ‘degelijk’ materiaal zeer onzeker. Toch zijn m’n LEKI’s me alles 🙂

Maurizio (Italiaan) spreekt uiteraard geen woord Engels dus met handgebaren en oogcontact communiceren we, vraag mezelf af of het niet prettiger is alleen de wedstrijd te volgen…

Rifugio Alpe Corte, er wordt ons duidelijk gemaakt dat de tijd resterend minimaal is om de volgende cutoff te halen. Toch hebben we er beiden geloof in, hij een bier, ik een cola en op naar de volgende col, rif Capana. Hier vragen we hoe lang we onderweg zullen zijn, 1 hour zegt ze.., frustratie is des te groter wanneer we pas na 2:15 uur arriveren. Twijfel hier even te slapen, ben moe maar kan beter direct door, ben ik mij bewust. Maurizio heeft iets te lang tijd nodig naar mijn zin maar achteraf toch goed even gewacht te hebben.

Zodra we de volgende beklimming inzetten zien we in de verte de eerste bliksem, deze nadert snel, niets van meegekregen door de organisatie. De eerste regen valt, we passeren nog een gezellige boerderij ingericht als VP, de wind steekt op, beter gezegd in een fractie van een paar minuten striemende regen en storm met enorm veel onweer. Regenpak aan waarvoor het eigenlijk te warm is, dus zweten aan de binnenkant. Ik probeer deze enorme hoosbuien als avontuur te zien maar de lichtflitsen op open terrein doen me toch enigszins huiveren. We lopen door en worden bij Barata uit de race gehaald. De wedstrijd is stil gelegd door de heftige onweersbuien, mogelijk moeten we hier stoppen is de eerste reactie van de official. Klinkt enerzijds prettig in de oren maar direct vertaal ik dit voor mezelf in ‘Niks daarvan, uitlopen die race en hopelijk bedenkt de organisatie zich’. De plaatselijke vrijwilligers zitten goed in de olie, gezellig maar voor ons op dit moment net ff niet te pruimen. Een reddingsdeken biedt soelaas maar we mogen opwarmen in een huisje achter de post, beter! Prettig om behagelijk onder een warme deken ff te  kunnen slapen. De wedstrijd wordt na 1,5 uur toch vervolgd, opluchting 🙂  Door en door nat weer op gang komen is ook weer een opgave op zich maar snel zijn de spieren weer warm en zijn we op weg voor een Grande Finale…

Gegroepeerd met de laatste 8 – 10 deelnemers moeten we samen naar de volgende VP, hier uitstappen is mogelijk of ieder mag vanaf hier zijn weg vervolgen, uiteraard weet ik dat ik ga finishen, en niet over uitstappen na wil denken. Niet zeiken maar lopen, niet klagen maar gaan en nu alles op alles om binnen die 47 uur deze monstertocht te finishen. Maurizio en ik zijn al snel weer ver voorop en na wat halsbrekende toeren overeind te blijven in het slip gaat het eindelijk zachter regenen. We gaan het gewoon doen, komt goed. We krijgen ook nog 1,5 uur extra voor het stil leggen van de wedstrijd, speling op tijd te finsihen is ineens voldoende.

De ochtendgloren maken ons blij, de temperatuur loopt op en de zeiknatte nacht is gauw vergeten op weg naar de finish op piazza Vecchia Bergamo…, Here we Come! M’n telefoon heeft het begeven door de regen en het thuisfront bellen lukt dan ook niet. Na de laatste meters afdalen schiet Ingo ons plots tegemoet, altijd weer een bijzonder moment wanneer een bekende komt meelopen de laatste km’s. Een heerlijke Italiaanse radler heeft hij voor ons in petto, wat een genot. Bewoners moedigen ons aan, applauddiseren en roepen ons toe ‘mirabile’ of ‘fantastico’, geweldige laatste kilometers zijn het . Het wordt zelfs nog sprinten in de oude binnenstad over de romeinse keien, pijn staat ‘uit’ alleen de eindtijd is nu van belang. Het lukt me uiteindelijk toch binnen de gestelde tijd (zonder bonustijd) te finsihen op het grootse podium, Yess, weer één om af te vinken… 46:52:12