Maandelijks archief: januari 2018

Testlopers gezocht!

Het Nationale Park De Hoge Veluwe, al bekend van de Hoge Veluwe Loop, komt met een primeur voor hardlopers in Nederland: de Hoge Veluwe GPX -Nature Run op 3 juni as. Niet eerder werd een dergelijke ‘self supported race’ op deze schaal georganiseerd. (website Nationaal Park Hoge Veluwe)

We zoeken een aantal test Ultra lopers die deze nieuwe opzet / combinatie van hardlopen, navigatie, selfsupported willen en kunnen lopen.

Liefst beschikbaar vóór de 3e week van februari. Testlopen kan op ieder gewenst moment. Met meerdere lopers of individueel. Mail info@uilekiek.com

PS: puike training voor deelnemers @legendstrails

Naast de personen (tags) is iedereen welkom zich te melden als hij / zij het als een ultieme uitdaging ziet een uurtje of 8 – 10 rond te hobbelen over onze mooie Veluwe. 😉👣👣

 

Montane SPINE RACE, 1e NL finisher!

 

Een ultieme uitdaging om mijn 50ste levensjaar te onderstrepen, dat was de gedachte bij aanmelding begin 2017 voor de Montane SPINE RACE. Wereldwijd beschouwd als een van de zwaarste endurance races. Een non-stop race over de meest iconische Trail van de UK, de Pennine Way! Start in het Engelse Edale in Derbyshire, door Peak district, Yorkshire Dales via de North Pennines over Hadrians Wall en de Cheviot Hills om uiteindelijk te finishen in het Schotse Kirk Yetholm. Dit alles onder zware winterse omstandigheden, zeker deze editie was wat neerslag betreft een schot in de roos door de organisatie.
Voorgenomen trainings intensiteit is sinds begin oktober 2017 niet mogelijk door venijnige blessure hielspoor. In goed overleg met mijn fysio verschijn ik aan de start, annuleren is na 1 oktober niet meer mogelijk. Proberen maar en kijken hoe ver we komen? Enorm zenuwachtig in de week voorafgaand, ik denk door de te verwachte weersomstandigheden, koude, neerslag en vooral de extreem lange nachten, 16 uur donker zal het dagelijks zijn.
De start op zondag 21 januari 8:00 uur is in de luwte maar al vrij snel steekt de wind op en zal het de komende 30 uur regenen, keiharde slagregens die het parcours monsterlijk veranderen in één grote modder/slib massa en waar het voorkomen van natte voeten nu al onmogelijk blijkt. Het eerste traject is 74 km checkpoint Hebden. Slaap hier een paar uur, zorg voor inname van de benodigde energie en laat 2 fikse bloedblaren behandelen. Volgende traject is 100 km, onderweg biedt alleen een bivy en slaapzak uitkomst om een uurtje te tukken, buiten, ijskoud, verschrikkelijk, ik twijfel door te gaan. Regen gaat inmiddels over in sneeuw. In één van de voedingsposten vernemen wij dat er erg veel sneeuw, extreme wind en vrieskou te wachten staat de komende dagen.. De checkpoints worden bemand door enthousiaste vrijwilligers die ontzettend veel zorg aan de deelnemers besteden. We ontvangen diverse adviezen mbt lagen kleding en onze KIT (uitrusting) wordt regelmatig gecontroleerd. Het groeperen van deelnemers zorgt ervoor dat er als collectief gewerkt wordt om zo mijl voor mijl progressie te boeken. Er valt veel sneeuw, een goggle is onontbeerlijk en de te nemen stappen zijn gemiddeld kniediep in de verse sneeuw.
Het gevecht met jezelf is het monotone het alsmaar zelfde landschap. Met name de nachten worden een slachting onder de deelnemers puur vanwege het feit dat er geen einde aan komt, aan niets, het houdt gewoon niet op, step by step met bijkomend het tunneleffect van de hoofdlamp. Hier zijn de mentale ontberingen op hun zwaartepunt en is de zonsopgang alle reden tot een zucht van opluchting. Het navigeren gaat me inmiddels goed af en is van tijd tot tijd de beste afleiding om zo toch weer een aantal uren te slechten. Na 78 uur bereiken we Middleton (CP3) Als we willen vertrekken laat het Mountain Rescue Team ons weten dat we niet mogen vertrekken. In NL ligt Schiphol weer plat en hier wordt een enorme sneeuwstorm verwacht. Tot nader order eten en slapen, aansterken en afwachten. De race wordt maar liefst 12 uur stil gelegd. We gaan ons te buiten tegen de organisatie wanneer blijkt dat we deze uren er niet bij krijgen maar netto gekort in het totaal, doorlopen dus!
De race tegen de klok is nu echt begonnen. Cut off tijden worden strakker door tijdverlies en de enorme damp aan sneeuw die is gevallen, mooi, maar maakt het voortschreden
zelfs tot een hels karwei. Op 7 minuten behaal ik de cutoff in Alston na een sprint van ruim een half uur. Badend in het zweet loop ik binnen maar ik mag er niet in, 7 minuten is tekort, je kan buiten blijven in de sneeuw waar we je eten geven maar binnen is niet mogelijk. Dit is het 2e moment deze race dat ik vol emotie mn startnummer wil vernaggelen…, Sharon, een Engelse Die Hard echter, weet mij te overtuigen dat we moeten doorzetten, juist nu, Fuck them all! En een half uur uur later slapen we een uur in een public bathroom, handdroger aan en dat is de luxe voor dit moment. Gebroken van mn houding op de wasbak vervolg ik samen met haar onze missie…, zo voelt het inmiddels en ik begin mijzelf ondanks alle ellende onoverwinnelijk te voelen, dat is in dergelijke wedstrijden voor mij een teken waar ik iets mee kan, houvast voor een mogelijk succes.
Van de 130 deelnemers liggen er nu ongeveer 50 uit de race. Wij gaan door wij gaan voor die grote plak! Sharon en ik liggen elkaar goed, het aftasten de afgelopen 48 uur is overgegaan in volledig vertrouwen in elkaar. Er volgen wat diepgaandere gesprekken en we ervaren elkaars gebundelde kracht om samen mogelijk tot een goed einde te komen. In NL volgen velen onze verrichtingen via LIVE tracking, ze zullen in spanning zijn omdat we nog maar weinig speling over hebben voor de cutoff in Byrness (370 km) . We genieten echter een stralend zonnetje die ochtend en berekenen onze kansen, positief zo ervaren we zelf. We redden CP5 ruim op tijd. Strakblauwe lucht als beloning voor het afzien? De Cheviot Hills zijn adembenemend mooi in deze heldere omstandigheden. We twijfelen aan de waarschuwing van het Rescue Team voor die laatste nacht, het weer is zo rustig maar na het ondergaan van de zon blijkt al snel dat de koudste nacht voor ons ligt, tot -19 gevoelstemperatuur ervaren wij en het enorme slaaptekort ontstaan door tijdroof van de organisatie maakt het er niet beter op. De laatste uren zijn nog bijna desastreus met name door de heftige hallucinaties die we beiden moeten doorstaan.
Om 3:41 AM bereiken we de finish in het Schotse Kirk Yetholm na 429 kilometer in 163 uur en 41 minuten onderweg geweest te zijn. Mn liefste partner en jongste zoon blijken te zijn ingevlogen en ontvangen ons dit nachtelijk uur met een warm ontvangst en eindelijk die knuffel waar ik zo ontzettend naar heb verlangd. De finish is het daadwerkelijk aanraken en kussen van de muur van het Border Hotel. Hier ontvang je de begeerde SPINE MEDAL, wat een mooie plak, wat een strijd, wat een overwinning. Herstellen nu en de komende dagen zweven op een roze wolk na dit intense avontuur en een week leven in volledige autonomie.

Next Stop: Swiss Peaks 360 – september 2018

https://thespinerace.com

https://www.mountain.rescue.org.uk

Finish Spine Race

En daar was hij dan op de vroege zondagochtend om 3.41.21 uur Engelse tijd om de muur aan te tikken van het Border Hotel in Kirk Yetholm. Geweldig! Gefeliciteerd, Robin!!

Bekijk hier de aankomst van Robin in Kirk Yetholm na 429km over Pennine Way:

Race update Spine

Robin is nog steeds onderweg in de Spine. Wat een topprestatie in deze bizarre race! De race duurt nog tot morgenochtend 8.00 uur Engelse tijd.

Op dit moment is hij onderweg van Bellingham naar Byrness (24km). In Byrness zal hij om 12.00 uur moeten zijn, want daar geldt een tijdslimiet.

Woensdagavond werd de race stilgelegd vanwege de weersomstandigheden. Om 6.00 uur donderdagochtend mochten de lopers weer vertrekken. Het voordeel was dat er in die tijd veel rust-/slaaptijd was, maar het lastige werd dat de tijdslimieten niet verruimd werden, althans niet echt, want de finishtijd is nog steeds zondagochtend 8.00 uur en ook bij de tussentijdse tijdslimieten is er nauwelijks geschoven.

Dat betekende dat Robin bij CP4 echt moest rennen om op tijd te zijn. Zes minuten voor het verstrijken van de tijdslimiet was hij, samen met Sharon Sullivan in Alston. Daarna werd hun slaap-/rustplek een openbaar damestoilet. Het was namelijk te krap om nog in de CP van Alston te kunnen slapen.

Van Alston naar Bellingham verliep gelukkig qua tijdslimiet wat rustiger. Dit is een route van 64km en 1674D+ over Hadrian’s Wall. Robin was daar vannacht iets na één uur en had tot 4.00 uur de tijd. Prima op tijd dus.

In Byrness waar hij nu naar onderweg is, wederom samen met Sharon, geldt de laatste tijdslimiet vóór de finish. Vanaf Byrness is het nog 42km tot aan de finish in Kirk Yetholm.

En nu ‘fingers crossed’ dat hij het gaat redden en morgen in Kirk Yetholm de finish bereikt.

Zet ‘m op, Robin!

 

Een barre tocht – Spine Race

Wat gebeurt er veel tijdens de Spine Race! Robin is vanaf zondagochtend 8.00 uur, Engelse tijd, onderweg van Edale naar Kirk Yetholm. Een route over Pennine Way van 429km. De eerste etappe (Edale – Hebden, 74km, 2442D+)  ging boven verwachting vlot. Op een paar bloedblaren na was er weinig aan de hand.

De tweede etappe van Hebden naar Hawes (98km, 3195D+) was andere koek. Hij kon nauwelijks tegen de wind in komen en met de wind werd hij ook ‘gesneewstraald’, nadat hij in de uren daarvoor door en door nat was geregend. De lol was er een beetje af toen hij bij CP2 aankwam. Het leek er zelfs even op dat hij hier zijn Spine-avontuur zou beëindigen. Echter, na rust en goede gesprekken stond hij toch weer klaar om op pad te gaan voor etappe 3 (Hawes-Middleton, 54km,1871D+).

Inmiddels staat hij klaar om vanaf Middleton te vertrekken naar Alston (63km, 2002D+), maar de lopers mogen niet op pad vanwege het slechte weer.

Dat de Spine een pittige race is, is wel te zien aan het aantal uitvallers. Vanochtend al was een 1/3 van de lopers om verschillende redenen uit de race, inmiddels loopt dat getal alleen maar op. Zelfs de lopers die beide op een eerste plaats hebben gelopen, staan op de ‘retired’ lijst.  Verder bereiken ons veel filmpjes en foto’s met sneeuw die je om de oren vliegt en schoenen waar het ijs aanhangt.

Wij blijven aan ‘dot watching’ doen, want we hopen natuurlijk dat dot 170 aan de finish gaat komen, maar eerst zullen we moeten afwachten of Robin en de andere lopers mogen vertrekken vanaf Middleton. To be continued…

Montane Spine Race startnummer #170

Vrijdag 12 januari 2018 17:30 uur

Startnummer #170 @ Montane Spine Race

Een stukkie tekst pennen voor mijn blogpagina…, verzuim hierin veel te vaak waardoor uilekiek.com niet echt uit de verf komt, te vaak een race gelopen waarvan dan helaas geen verslag komt gewoonweg omdat ik er niet aan toekom. En dit terwijl Michelle de Graaf altijd met smart zit te wachten op kopij zodat ze e.e.a. online voor mij kan verwerken.

Het is stil de afgelopen tijd rondom de loopavonturen. Blessure hielspoor speelt al enkele maanden op en is een venijnige pijn in de hielstreek. Diverse behandelingen inmiddels genoten maar echt er van af, helaas. Volgende traject is sportarts of orthopeed begrijp ik van mijn fysio. Van hem echter wel de Gó gekregen voor een eindje hobbelen komende week in het Verenigd Koninkrijk. Op moment van plaatsing van dit epistel zijn we eigenlijk net een uurtje of 12 onderweg.  We starten namelijk zondag 14 januari 8:00 uur in Edale…, inderdaad, voor kenners een startplaats voor wat gekkigheid op ultra gebied. En vanavond, zondag 14 januari 20:00 uur openen wij ook de inschrijving voor de Veluwezoom Trail 2018, leek mij een mooie gedachte zo samen 😊 www.veluwezoomtrail.nl

De afgelopen week enorm zenuwachtig rondgelopen door de uren van de dag. Anders dan bij andere big MFérs zit het mij erg diep, merk ik. Probeer het voor me te houden maar begin meer en meer te ventileren in huiselijke kring. Zij zijn dit niet van mij gewend en merken inderdaad ook dat ik niet mezelf ben. Onzeker? Nerveus? Zenuwachtig? Angst? Nou overdrijven zal ik niet, maar het gevoel dat ik ervaar is dat wat ik herken als toen ik klein kind was en heimwee had, die flauwe kronkel in je buik, eigenlijk niet weg willen terwijl je weet dat er geen wijken is…

Hoe vaak ik mij heb afgevraagd; zal ik wel, zal ik niet, zal ik wel etc. etc. Annuleren was mogelijk tot 1 oktober jl. en de kwetsuur werd pas na het stoppen met onze brasserie (Pub de Smidse in Voorthuizen) erger.

Pas sinds gisteren roépt het gevoel een beetje van; avontuur! Dat is waar je normaliter naar verlangt. Maar ja, verlang je naar regen, naar mist, naar sneeuw en extreem koude nachten…, niet echt. Toch ingeschreven bijna een jaar geleden en toegelaten door de organisatie van Scott Gilmour en de zijnen. Een aantal van de SPINE Medics verstrekt ook hun expertise tijdens o.a. de Legends Trails van onze Zuiderburen Stef Schuermans en Tim De Vriendt.

In dit soort races kom je frequent deelnemers tegen die je ook ontmoet hebt in races als o.a. de TOR, de PTL, Ronda del Cims, Ultra Tour Monte Rosa en TransGranCanaria 360. Mensen uit alle windstreken van onze aardbol en toch kom je elkaar keer op keer weer tegen…, sport verbroedert zullen we maar zeggen. Of beter; Ultra zorgt voor intense vriendschappen. En met name daarom kijk ik er toch een beetje naar uit om in ieder deze ‘vrienden’ in de armen te sluiten en een mogelijk een paar dagen zo niet een hele week mij te onttrekken aan de Wereldse beschaving. Even met mezelf aan de bak, mijn kop legen, pijn lijden en mentaal de strijd aangaan met het onbekende. Want ook dat speelt mee wanneer je voor een nieuwe onbekende uitdaging staat.

We gaan het zien en ervaren en gaat het niet dan zal het Waterloo deze keer snel in zicht komen. Morgenvroeg 8:00 uur AMS – MAN, samen met die andere NLér Jordy Ariens #

Volgen kan, volgen is leuk weet ik van het thuisfront http://live.thespinerace.com/

Vrijwilligers gezocht Vuurtoren Trail Ameland

Kom jij ons helpen op zaterdag 17 en/of zondag 18 maart 2018? We zoeken vrijwilligers tijdens Vuurtoren Trail Ameland om te helpen op de voedingsposten, in het start-/finishgebied, bij het wedstrijdsecretariaat etc.

Misschien loop je wel één dag en wil je een trailevenement eens van de ‘andere’ kant bekijken. Of ben je meegekomen als supporter en wil je ons helpen.

Geef je dan op via: info@vuurtorentrail.nl. We nemen daarna contact met je op.

vrijwilliger, vuurtorentrail, ameland

Trailtrip Orobie Ultra Trail

 

Orobie, ultra, trailrunning

Ingeloot Ultra Trail du Mont Blanc – UTMB? Van harte gefeliciteerd!

Uitgeloot 😥 niet getreurd…

…in samenwerking met de organisatie van de Orobie Ultra Trail gaan wij een Korte uitdagende TrailTrip organiseren naar Bergamo eind juli 2018. Wil je mee? Geïnspireerd worden door een leuke groep soortgenoten? Niet de hoofdprijs betalen maar gewoon Cheap Flight & Cheap Accomodation? En nog een sportieve korting ook, gewoon, om dit evenement de aandacht te geven die het verdient. Keuze uit 3 afstanden: de 20 km Bergamo(City) Trail 700 D+ | 70 km Gran Orobie Trail 4200 D+ of de 140 km Orobie Ultra Trail met 9.500 D+ (check dan ff de D+ van de UTMB 😀)
Het lijkt bijna een haastig verhaal…, laat dat nou kloppen ook. Juist gisteravond kregen we dit aanbod om vrolijk van te worden, maar juist gisteravond was kort voor vertrek naar een andere uitdaging…

Wil je mee? Wil je info? Stuur een PB’tje of mail even naar info@uilekiek.com. Zodra retour uit het Verenigd Koninkrijk komen we er bij jou op terug!

Dus effe snel: Vlucht | Acco | Startnummer | Reisleider 😉 | 2017 zelf mogen finishen dus mag ik nu mee voor jullie gemak!

Tevens mogen wij 4 NL top atleten uitnodigen die op kosten van de organisatie aan de start willen verschijnen. Afstand naar eigen keuze in te vullen. Interesse in deze technische race? Graag reactie via mail!

Kijk voor meer info over de Orobie Ultra Trail op deze website