Trail CV

Legends Trail

VOORTHUIZEN – Een run van 250 kilometer dwars door de winterse Belgische Ardennen. Met minimale slaap en hoogteverschillen van soms 700 meter voltooide Robin Kinsbergen uit Voorthuizen in ruim zestig uur de uitdaging. Wat voor velen kan klinken als gekkenwerk, is voor Kinsbergen een belangrijk onderdeel van zijn leven. ,,Door op deze manier de natuur te trotseren, kom je pas echt bij jezelf.”

Robin Hazeleger

Voorthuizenaar Robin Kinsbergen (48) is horecaman in hart in nieren. De uitbater van Brasserie Pub de Smidse stopt een enorme hoeveelheid uren in zijn zaak en is daarnaast organisator van diverse trail-loop evenementen in Nederland.

Kinsbergen maakt echter niet alleen veel meters in zijn zaak. Als ervaren ultra- en trailloper is hij een liefhebber van de zware, lange loopafstanden die een stuk verder gaan dan de bekende marathon. Hij wordt hierin enorm gesteund door zijn vrouw Myanou en zijn kinderen.

Afgelopen weekend voltooide hij de Legends Trail in de Belgische Ardennen. Een tocht van 250 kilometer waar van de 47 deelnemers er slechts vijftien finishte. Kinsbergen voltooide hem in 61 uur en 47 minuten.

,,Ik krijg vaak de reactie dat het helemaal gestoord is om dit te doen”, lacht Kinsbergen. ,,Dat klopt misschien ook wel voor een gedeelte. In die 61 uur heb ik misschien één uur geslapen. Verder heb je wel vier checkpoints waar je ongeveer drie kwartier rust pakt. Die gebruik je om je spullen voor elkaar te krijgen en te eten. Eventueel is er goede medische verzorging of een massage beschikbaar. De techniek moet ook in orde zijn. Bij deze trail werd geen route aangegeven. Je moest dus door middel van GPS en kaarten zelf de weg zoeken. Het gevaar dat je verkeerd loopt ligt altijd op de loer.”

,,Tijdens de loop heb je weinig tot geen luxe”, vervolgt hij. ,,Het is zo spartaans als de pest. Als je slaapt, doe je dat buiten in een bivvy bag, een soort thermo-slaapzak. Halverwege de trail hadden we te maken met zeer hevige sneeuwval, dus na mijn hazenslaap was ik helemaal ondergesneeuwd. De sneeuw kwam tot je knieën. Ik ben veel op wintersport geweest, maar ik heb in jaren niet meer zo’n laag gezien. Het maakt de al barre tocht nog extremer.”

Toch zijn de afstanden, de omgeving en zelfs de weersomstandigheden niet de grootste vijanden volgens Kinsbergen.

,,Nadat je zo’n veertig uur gelopen hebt, begint het slaaptekort op te spelen. Je moet je voorstellen dat oriënteren steeds moeilijker wordt. Je bevindt je ook nog eens in een donker bos. Later ga je er zelfs van hallucineren. Je ziet ze letterlijk vliegen, maar toch loop je door. Het tempo wisselt. Voor het grootste gedeelte gaat het iets sneller dan wandelen, een enkele keer kun je hardlopen. Op de zware stukken, beweeg je heel langzaam. Toch moet je minstens vier kilometer per uur lopen, anders haal je het nooit binnen de tijd.”

Van opgeven wil Kinsbergen niets weten.

,,Velen vallen uit omdat ze van de medische staf niet verder mogen. Anderen hebben hun limiet bereikt en geven er zelf de brui aan. Het is wel verstandig om in een groepje te lopen, om je aan elkaar op te trekken. Dat helpt.”

Hoewel de Legends Trail een grote uitdaging was, vormt het voor Kinsbergen slechts een training naar iets groters.

,,In augustus zijn we in totaal met 4 Nederlanders, 2 teams, toegelaten tot de PTL. Dit is de zwaarste dicipline van de 5 races gedurende de UTMB. Ultra-Trail du Mont-Banc oftewel de UTMB. Dat ga ik met mijn loopmaatje Michiel Panhuysen doen. Hij is één van de lopers die ook meedeed aan de Legends Trail.”

De PTL telt 290 KM kilometer met 26500 hoogtemeters. Veel klimwerk onderweg op hoogalpine middels via ferrata’s. Deze race is in zijn geheel zelfvoorzienend dus alles aan tech bagage moet mee als ook tent, eten, kookstel etc. Daarnaast is het lopen door de Alpen veel technischer en komen we veel meer obstakels tegen. Dat maakt het één van de zwaarste trails die er zijn. Ik ben dan ook volop in training voor de loop.”

http://ultratrailmb.com/en/page/23/PTL%C2%AE.html

Voor Kinsbergen telt meer dan alleen de uitdaging. Het lopen van een ultra trail heeft een bijna spirituele werking op hem.

,,Het is erg moeilijk uit te leggen, maar ik zie deze ervaringen als een verrijking voor mij als mens. Je staat alleen als nietig mensje in de grote natuur, alleen met de elementen en dat is alles waar ik me dan op hoef te focussen. Het brengt me enorm veel. Ik werk veel. In de zomer draai ik gerust tachtig uur. De ultra trail is dan een uitlaatklep waar ik alles in kwijt kan. Het voorkomt de burn-out. Mijn eerste ultra trail liep ik in 2008. Op dat moment was er privé veel aan de hand. Destijds had ik al wat marathons gelopen, maar de trail heeft me geholpen bepaalde zaken te verwerken. Ik heb deze uitdagingen in mijn leven nodig en gelukkig word ik helemaal gesteund door mijn gezin. Inmiddels heb ik al tien trails van boven de 200 kilometer gelopen. Ik snap dat er mensen zijn die zich afvragen wat mij bezielt, maar deze sport heeft mij als mens gewoon enorm veel gebracht. Ik voel me er geweldig door.” (Bron: Barneveldse Krant)

Tor de Robin, een interview

Deelname Tor des Geants Robin Kinsbergen

De Tor des Geants heeft in tegenstelling tot enkele jaren geleden geen uitgebreide uitleg meer nodig op een site voor trail runners. Het lange bergavontuur trekt inmiddels een bont scala avonturiers van allerlei pluimage. Ook een aantal Nederlanders schreef zich inmiddels in. Vier om precies te zijn. En drie daarvan haalden de afgelopen jaren de finish.

 Finish Courmayeur 14 sept 2013 12:04 uur

Via facebook hield Matthew Arensman ons uitgebreid meerde malen per dag op de hoogte, in de tweede week van september. We maakten via zijn verslagen mee dat Gideon als een speer vertrok en met griepverschijnselen en koorts uitviel halverwege. Ook Eric Goutier viel uit, maar van hem is mij weinig bekend, evenals van de Duitse Nederlander EricTuerlings, die zijn derde Tor liep dit jaar.

It’s raining Cats & Dogs…, start 8 september 2013 10:15 uur

Via Matthew maakten we intensiever mee hoe ‘MST’er’ Robin Kinsbergen vorderde in de wedstrijd, steevast samen met zijn vaste Duitse loopmaat Ralph Dimke. Voor Gideon hadden kenners een stoere eindtijd op het netvlies, op basis van zijn eerste twee Tor des Geant’s, zijn Ronda dels Cims tijd en  andere wapenfeiten. Tot zijn DNF zijn beeld op zwart zette. Van Robin vroeg menigeen zich af of hij de finish zou halen. Naast wat etappenlopen had Robin zich immers nog nooit aan een serieus lang bergavontuur gewaagd.

Sector 1 op naar Passo Alto (2857m)

Groot werd het enthousiasme op facebook en wellicht enkele fora dan ook over de naderende eindstreep voor Robin, naarmate de week vorderde. Iedereen wist inmiddels van zijn voetproblemen, die het tempo van het duo Ralph/Robin smoorden. Uitgebreid werd er gespeculeerd over het halen van de cut off times bij de verschillende controleposten en base vita’s (base vitae??). Spannend werd het op donderdag en vrijdag, op dag vijf en zes van de wedstrijd, toen de maximum passeertijden teenkrommend dicht in de buurt kwamen. En groot was de opluchting dat Robin op zaterdagochtend de Malatra had geslecht, waarna slechts een enkele uren durende afdaling naar Courmayeur restte. Robin en Ralph finishten uiteindelijk vier uur voor sluitingstijd van de finish, na 146 uur.

 

 Sector 1 Courmayeur – Valgrisenche Passo Alto, Col Crosatie

Als ik hem bel om hem uit te horen en te feliciteren, ruim een week na zijn finish, zit Robin nog steeds op een roze wolk. ‘Ik ben het nog steeds aan het verwerken’, vertelt Robin me. ‘Als ik bepaalde foto’s zie of als ik het er over heb, komt het weer helemaal tot leven. Het duurt even om zoiets een plekje te geven.’

Sector 4 Donnas – Gressoney s.j. na rifugio Coda

Ralph en Robin proberen jaarlijks een gezamenlijk ‘loopproject’ in hun agenda te zetten. Voor 2013 werd de TAR voor een derde keer overwogen. Robin: ‘Uit kostenoverwegingen zagen we daar toch maar van af. Niet dat de TDG goedkoop is met 400 euro inschrijfgeld, maar toch. Het scheelt een hoop extra kosten.’ Robin heeft met zijn finish een mooi statement gemaakt. Op zich heeft hij niet zo heel veel alpine ervaring op langere trails. Naast enkele etappelopen staan er wat Belgische trails op zijn track record. Robin: ‘Een trail in de nacht had ik nog nooit gedaan. Maar je leert snel in de TDG, ha ha. Na de tweede nacht had ik mijn ervaring wel te pakken.’ Robin bewijst hier maar weer mee dat de TDG de aanhouders een winstkans geeft. Want een normaal mens had met de zenuwpijn die Robin in zijn voeten had wel opgegeven. ‘Zo lang pijn lijden doet iets met je.’

Sector 4 na col Lasoney dalen naar Gressoney s.j.

Hallucinaties

Heel erg lang lopen is niet leuk, prettig, mooi of gaaf. Het is gewoon afzien. Het enige dat eigenlijk echt zou kunnen boeien onderweg zijn de hallucinaties. Robin had daar behoorlijk ‘plezier’ van: ‘Man, wat had ik een hallucinaties. Het begon op woensdagavond (de derde avond). Het ging achter elkaar door. Weird was het. We zaten bij de base vita’s aan lange tafels wat bij te komen. Dan werd er door andere lopers en hun crew vooral Italiaans gepraat. Maar als ik naar ze luisterde hoorde ik ze gewoon allemaal Nederlands praten, ik kon alleen niet verstaan wat ze zeiden. Heftig man! Ik had ook visuele hallucinaties onderweg. Zo zag ik de meest bizarre rotstekeningen, eindeloos lang. Ik zag ook bomen en rotsblokken bewegen alsof het mensen waren. Het waren bizarre gewaarwordingen. Dat kan best verwarrend zijn als het zo lang duurt.’

Sector 2 Col Loson (3299m)

Doorgaan

Het lopen deed Robin pijn, veel pijn. ‘Ik had blaren en drukpijn op mijn voeten, een soort zenuwpijn. Dan kun je twee dingen doen. Opgeven of doorgaan. Opgeven was geen optie, besloot ik. Dus er bleef nog maar een ding over: Doorgaan! En toen ik dat eenmaal had besloten werd het een zaak van managen van de pijn. En dat is uiteindelijk dus gelukt. Het was wel wat Spartaans. ‘Normaal’ wordt je teennagel blauw als het begint te knellen in je schoen. Maar bij mij was na verloop van tijd dus mijn hele teen blauw.’

Sector 4 Refugio Coda, multo Bellissimo! (

Moeilijkste momenten

Langlopen levert zo zijn ups en downs op. Robin vroeg zich regelmatig af waar hij mee bezig was, gaandeweg de ‘Tor’. De start was in een hoosbui, die anderhalve dag aanhield. Dat is zachtst uitgedrukt onprettig. Maar volgens Robin was over die regen nog wel redelijk heen te komen. ‘Ik had het pas écht enorm zwaar in het beruchte stuk naar Niel, ergens halverwege. Nadat je van Donnas, het laagste punt van de TDG (300m hoogte) naar boven klimt door de wijnveld terrassen, kom je na Coda in een zone waarin je eindeloos stijgt en daalt. Dat wordt op een bepaald ogenblik mentaal heel erg zwaar. Op dat moment wil je gewoon steady naar boven stappen, je hoogtemeters maken. Dan trek je dat gejojo gewoon niet meer.’

Sector 6 Valtournenche – Ollomont 23:35 uur

Malatra

Er waren ook een paar positieve uitzonderingen. ‘Het was magisch om vanaf de refugio di Coda in de verte de lichten van Milaan te zien liggen. Zoiets vergeet ik van mijn leven niet meer. Maar het allermooiste was onze aankomst op de Col de Malatra, het laatste hoge punt van de race. We hadden een aantal uur daarvoor wat lopen steggelen met de route en er waren wat onderlinge irritaties tussen mij en Ralph.’ Dat is redelijk normaal in een situatie met zoveel slaapgebrek en na zo’n lange inspanning. Hoewel, de heren hebben in de base vita onderweg toch nog een behoorlijk ‘luxe’ 10 uur kunnen slapen tijdens de zes dagen dat ze in de wedstrijd zaten. (Ter vergelijking: Gideon sliep in 2011 ongeveer 5-6 uur tijdens zijn 99 uur durende TDG. Annemarie Gross, de heldin die de eerste twee Tor’s op haar naam schreef, schijnt helemaal niet te hebben geslapen onderweg: zij nam haar rust door het nemen van voetbadjes in ijswater… Slaapmanagement is zeker een issue tijdens dit soort races). De onderlinge wrevel tussen beide heren op vrijdag was dus enigszins te vergoelijken.

Sector 7 Ollomont – Courmayeur, laatste meters Col Malatra (2936m) vanaf Ref. Bonatti

‘Maar alle irritaties waren boven op de Malatra als sneeuw voor de zon verdwenen’, vervolgt Robin. ‘Toen we boven op die col stonden kwam de zon op. Stel je voor: Op de pas loop je door een soort poort van twee rotswanden. Zodra je op het hoogste punt staat kijk je recht tegen de Mont Blanc en de Grandes Jorasses aan. Dat is zo machtig imposant, op zo’n moment. Zo’n gigantische muur van viereneenhalf duizend meter hoog van graniet, ijs en sneeuw, in het licht van de opkomende zon, in de wetenschap dat je zeker gaat finishen… Dat plaatje staat voorgoed op mijn netvlies geprint.’

Sector 7 Up On Top of Col Malatra, dierbaarste moment!

Het was voor Robin een enerverende ervaring. Iets voor het leven, iets wezenlijks. ‘Ik realiseerde me pas toen we weer in Courmayeur waren dat zoveel mensen met ons hadden meegeleefd. Wij leefden al die tijd in ons eigen coconnetje, met onze eigen kleine dingetjes en rituelen, deels alleen in die kleine lichtbundel die je zelf vooruitschijnt. We waren helemaal niet met het halen van die tijdsbarrières bezig. We deden wat op dat moment moest gebeuren. Lopen, jezelf op de been houden, jezelf organiseren op de base vita, nieuwe batterijen in je lamp frutten, dat soort zaken. Pas op vrijdag kregen we door dat we niet meer moesten treuzelen. Maar dat probleem was zaterdag op de Malatra dus ook al weer getackeld eigenlijk.’

Ralph ‘schon dass es dich gibt’, diesem Aosta Trail war Traumhaft…, danke!

Robin droomt nog even voort op zijn roze wolk. De TDG is een begrip geworden op zeeniveau, en hordes lopers dromen inmiddels van de ‘Tor’. Dat wordt nog dringen op de Malatra volgend jaar…

Klik op onderstaande link voor het hoogteprofiel:

http://www.tordesgeants.it/sites/default/files/media/File%20GPS%2C%20KML%20…/altimetria_tdg_2012.pdf

Laatste km’s naar Finish, voorbij rif. Bertone, Monte Bianco!

één van de vele bivouacs welke geplaatst worden per heli in hoogalpine, op naar Niel!

Sector 2, Col Fenetre 2854m, Col Entrelor 3002m, en als toetje: Col Loson 3299

Sector 4 Donnas – Gressoney s.j. Rifugio Perloz, als dank je krabbel ‘Uilekiek’!

Sector 1, kort na start naar Youlaz – La Thuile

In Memoriam Yuang Yang…

1500 Aosti’s, vrijwilligers, 43 refugio’s, 7 basi vita’s, verzorging is uitmuntend, Mille Grazie!!!

De herkenbare TDG vaantjes, ook snachts zeer goed herkenbaar!

Sector 1 Tijdregistratie

Sector 3 bij Pontboset 10 km voor Donnas

Internationaal gezelschap, Makoto Yoshimoto en Miyuki Tsuruhashi hun 3e TDG!!!

Interview Barneveldse krant

trailrunning, robin kinsbergen

Voorne’s Duin Trail (RR)

Vroeg uit de veren voor de 1e editie van deze trail, onderweg stortregen en stormachtige wind,  na de weersomstandigheden van afgelopen dagen beloofd het nog wat! Een warm welkom wacht mij  in Paviljoen de Duinrand door de organisatie. Het is inmiddels gestopt met regenen dat doet me goed. Niets vervelender dan te starten in een Moesson.

Tijdstip van vertrek voor de lange aftand is 11:15 uur. Alle deelnemers luisteren aandachtig naar de laatste update door Els Priester. Een bekend nummertje van de Transalpine Run schalt door de boxen en inderdaad het werkt, kippenvel!

De start aan de oever van het Oostvoornse meer maakt snel duidelijk wat ons te wachten staat. Droog maar stormachtige wind op de open vlaktes. De eerste kilometers testen direct de kwaliteit van het schoeisel, er staat zoveel water dat wel of niet gore-tex er niet toe doet.

Bij sommige passages staat het water al tot de enkels, hoop niet dat het de volgende 36 kilometer ook zo zal zijn. Als het lichaam op temperatuur is komt het gevoel van intens ‘trail-geluk’ wanneer de eerste 5 kilometer overwonnen zijn. Bospaden met veel plassen, nu en dan technisch  door boomstronken met af en toe een overstap over omgewaaide bomen.

Kort erna volgt na de duinen het eerste stuk strand. Heerlijk, die keiharde wind en even ´makkelijk´ lopen. Goed moment om het windjack uit te doen, toch al snel warmer dan verwacht, zeker de stukken die uit de wind liggen.

Na 11 km volgt de eerste verzorgingspost,  heerlijke ´warm´ soepie, voor mij de ultieme oppepper. Kort erna volgt een lang stuk strand langs de Noordzee, wat een wind, we hebben hem nu schuin van achter maar op de terugweg volop tegen zo werd gezegd bij de start.

Na het strand helaas maar niet te voorkomen een aantal stukken asfalt. Voor volgend jaar, zo is me vertelt zal getracht worden dit te minimaliseren. Soms werkt een enkele grootgrondbezitter niet mee, of heeft geen begrip voor deze schitterende manier van hardlopen en moet je als organisatie met alternatieven komen.

Als we voor de tweede keer van het strand af komen, met wind tegen, en dik 20 kilometer in de benen hebben bemerk ik dat het strand behoorlijk aan de kuiten heeft lopen trekken. In gepaste draf besluit ik het rustiger aan te doen.

Zo rond het 30  kilometerpunt hoor ik de muziek van de finish en tegen beter weten in raak ik enthousiast over het feit we er bijna zijn… gefopt! Er staat een pijltje voor de korte afstand linksaf en wij, wij mogen rechtdoor. Een lusje extra natuurlijk, mooie bossen met veel heuvel en afgewisseld met duinen, uiteindelijk hoor je dan in de verte toch weer die speaker en is de finish binnen handbereik.

Nog wat fijne klimmetjes aan het eind en de laatste vrijwilligster die laat weten dat het nog 1200 meter is…, iets meer of iets minder het maakt niet denk je dan. Maar als kers op de trailtaart volgt een zwaar sompig graspad tussen rietvelden door, de ondergrond zuigt aan je schoenen en mijn kuiten protesteren.

Op moment van schrijven weet ik inmiddels dat het sluitstuk van deze trail inmiddels trending topic is onder de deelnemers. #swampytrails De laatste 100 meter van het parcours bestaat uit een moerassige waterpartij waar helaas niet aan te ontkomen is. Tot aan de enkels wederom spurt ik de laatste energie eruit en finish in 3:42 uur. Voorne: tot volgend jaar!

Salomon 4-Trails stage 1 Garmisch-Ehrwald

Door: Robin Kinsbergen

Ik ga vandaag vroeg naar bed, omdat de start van etappe 2 vervroegd is naar 7 uur. Dit ivm de te verwachten storm en onweer einde dag. Zelf heb besloten om morgen niet te starten. Voel dat ik het niet moet doen, De TransAlpineRun is me belangrijker. Misschien overmorgen wel, ik zie wel. Voet gaat redelijk, maar de eindtijd (7u07) laat zien dat ik vandaag echt rustig aan heb moeten doen, zeker downhill een grote ellende. Focus was zo sterk op rechterenkel dat ik links ook nog ietwat verstuikte. Vooral de paden met losse grote stenen deden de onzekerheid nu en dan stijgen, dus een mijn trail-engeltje gaf een seintje ‘No go!’

Salomon 4-trails 2011 start 1e etappe

Wel intens genoten vandaag, dat kan ook niet anders in een tijd van ruim 7 uur. Het was warm, echt bloedheet. Zeker in de bossen en het lange gras was het niet te harden. Getuige ook het feit dat er tijdens de pastaparty nog mensen moesten binnenkomen (19:30). 10 uur was de start dus een lange nacht kunnen pakken. De start is uiteraard evenals de TAR midden in centrum, de herkenbare opzwepende muziek en ook het speciaal voor de S4T geschreven nummer. Bij de start al zo’n 25 graden. Via een verharde weg het dorp uit en al vrij snel stijgen we de bossen in. Je merkt dat de groep lopers een derde is van de TAR want je loopt vrij snel ‘vrij’. Heerlijk moet ik zeggen, zeker omdat ik vooral in het begin de focus erg op mijn voet had; wel pijn, geen pijn en vooral, is de pijngrens te houden. Dat was het gelukkig, maar ik heb toch hier en daar sterke twijfel gehad. Alles schiet door je kop, wel of niet verstandig? Hoe langzaam ook, het zijn wel bruikbare hoogtemeters. En vooral, ga ik alle dagen lopen? Tijdens afdalingen met grove stenen besloot ik in ieder geval morgen niet te starten. Alleen dat besluit voelde al als een kleine overwinning!

Salomon 4-trails 2011 profiel etappe 1

Mooie tracks in grote diversiteit, bos, weide, en vooral technisch was het een grote aanslag op de concentratie. Tegen de Zugspitzehang aan lopen en helder zicht geeft waanzinnig mooie beelden op het netvlies. Zelf stop ik met regelmaat voor een mooi plaatje. Voor later en voor het thuisfront. Na 6:10 moet ik nog altijd 5km afdalen. Even daarvoor nog een nekslag door vanaf de 3e verzorgingspost recht omhoog een blauwe piste te overwinnen, geen wind, volle zon, over het gras echt barbaars om door te komen. De laatste kilometers lopen over bospaden vol wortels, zeker aan het eind van je Latijn grootse voorzichtigheid geboden.

Salomon 4-trails 2011 - Aanloop 1e etappe met Robin Kinsbergen

Jan Strijker passeerde ik op km 25 nog, kramp. Downhill kwam hij me wel weer voorbij. Hij en eigenlijk iedereen vonden het een bijzonder zware dag, zowel de etappe als de weersomstandigheden.

Salomon 4-trails 2011 etappe 1

David Hemstede werd 33 ste overall geloof ik. Was niet teleurgesteld en had vreselijk moeten afzien, zo erg dat hij echt 2 keer uit duizeligheid tegen een boom is gaan rusten! Ook hij had veel last van de hitte!

Salomon 4-trails 2011 etappe 1 winnaar Tom Owens

Hieronder wat uitslagen:

1 Tom Owens 3:51:53 (salomon)

2 Philipp Reiter 3:54:51(salomon) 20 jaar!

David Hemstede 5:30:32 15e Senior Men

Adriaan van den Eelaart 5:44:35 18e Senior Men

Jan Strijker  6:58:23 15e  bij Senior Masters

Chantal van der Geest 6:16:37 7e Women

Paula Ijzerman 7:09:14 11e  Women

Jacomina eijkelboom 7:11:55 Women

Egbert Reurich en Martin Verveer 38 en 39 6:38:39

Ralph Dimke 5:54 24e bij de Masters

Robin Kinsbergen 7.07

Uitslagen stage 1

Meer foto’s gemaakt door Robin Kinsbergen:

Salomon 4-trails 2011

Salomon 4-trails 2011

Salomon 4-Trails stage 2 Ehrwald-Imst

Robin Kinsbergen heeft vandaag van de 2e etappe in de Salomon 4-Trails een mooie foto impressie gemaakt. Robin heeft na de 1e etappe, zoals al aangekondigd, de strijd gestaakt. Hij ging geblesseerd naar dit evenement en heeft van de nood een deugd gemaakt en voor ons mooie foto’s gemaakt, terwijl hij zelf lopend door de bergen kon trainen voor zijn hoofddoel in september de TransAlpineRun.

Salomon 4-trails etappe 2 - start

De etappe werd evenals de eerste etappe gewonnen door de Schot Tom Owens, die wederom de jonge Duitser (18 jaar) Philip Reiter voorbleef. Beste Nederlander op een heel knappe 11e plek was David Hemstede. Hij herstelde goed van een zware eerste dag en laat steeds meer van zijn potentieel in de bergen zien. Adriaan van den Eelaart blijft ook constant presteren en zat ook nu weer bij de 1e 20 lopers in het mannenveld.

Salomon 4-trails etappe 2 - Tom Owens

Salomon 4-trails etappe 2 - Tom Owens

Bij de dames presteren Chantal van der Geest (7e in de etappe) en Jacomina Eijkelboom (10e) erg sterk. Ze zullen later dit jaar als duo ‘From Utrecht with love‘  de TransAlpineRun deelnemen, maar lopen nu solo dit evenement mee. De dames etappe werd evenals gisteren gewonnen door Gaby Steigmeier, ze had 1 minuut voorsprong op Anna Frost uit Nieuw-Zeeland. Julia Böttger was 3e.

Uitslagen 2e etappe

Salomon 4-trails etappe 2 - Jacomina Eijkelboom 7e in de etappe

Zoals gezegd heeft Robin weer enkele mooie foto’s geschoten en hier komen ook foto’s voorbij van de Nederlandse deelnemers Jacomina Eijkelboom, Paula Ijzerman, David Hemstede, Jan Strijker,  Adriaan van den Eelaart en Egbert Reurich en Martin Verveer (uitgestapt tijdens deze etappe).

Salomon 4-trails etappe 2 - David Hemstede

Salomon 4-trails etappe 2 - Adriaan van den Eelaart

Salomon 4-trails etappe 2 - Paula Ijzerman

Salomon 4-trails etappe 2 - Jan Strijker

Salomon 4-trails etappe 2 - Egbert Reurich en Martin Verveer uit Henrik Ido-Ambacht

Salomon 4-trails etappe 2 - Rescue Team

Salomon 4-trails etappe 2 - sfeerfoto

Salomon 4-trails etappe 2 - sfeerfoto

Salomon 4-trails etappe 2 - Tom Owens op weg naar etappewinst

Salomon 4-trails etappe 2 - sfeerfoto

Salomon 4-trails etappe 2 - sfeerfoto

Salomon 4-trails etappe 2 - Ravito

Salomon 4-trails etappe 2 - Medisch team

Salomon 4-trails etappe 2 - sfeerfoto

Salomon 4-trails etappe 2 - sfeerfoto

Salomon 4-Trails stage 3 Imst-Landeck: David Hemstede 5e

 Salomon 4-Trails stage 3 Imst-Landeck: David Hemstede 5e

Salomon 4 Trails Garmisch (D) – Samnaun (CH)

Vrijdag 8 juli | stage 3 | IMST – LANDECK

In verband met team deelname aan de in september georganiseerde  Gore Tex Transalpinerun 2011 heb ik ook bij de 3eetappe besloten een rustdag in te lassen. Het herstel aan de enkelblessure vordert, maar ik voel me nog niet zeker genoeg op de trails, vandaar een extra dag meedraaien in dit circus van Trailrunfanaten. Geen straf overigens om van dichtbij te mogen ervaren. Wetende hoe zwaar en intensief deze sport is maakt het boeiend om te aanschouwen.

Salomon 4-trails 2011 routeaanduiding

Vanmorgen weer 6:10 uur reveille, snel ontbijten en op naar de start van de 3eetappe welke vandaag van Imst naar Landeck was uitgestippeld. 1854 HM en 1814 meter dalen. Het regent pijpenstelen, waardoor ik mijn besluit vandaag niet te starten nog wat makkelijker naast me neer kan leggen. Vervoer naar Landeck is weer snel geregeld, kwartier maken in Hotel Tirol ( verzin ze maar…) en rugzak op, camera mee en wat voeding voor de klim in tegengestelde richting van de etappe. Zo hoop ik evenals gisteren weer enkele bijzondere foto’s te kunnen maken van het ‘echte werk’ wanneer het op trailrunning aankomt. Al snel bevind ik mij weer op één van de mooiere plekjes van Moeder Aarde, en of dat nog niet genoeg is, het zonnetje breekt door, zodat bij een stijging tot zo’n 1350 HM ook mij de zweetdruppels van de kop parelen! Pff als ze dan tevoorschijn komt is het ook direct bloedheet.

Salomon 4-trails etappe 3 fotoposities

Schitterende bostracks dus wat betreft lichtinval voor de foto’s kan het niet beter, door de bomen heen…, verder en verder omhoog met het risico de snelsten op een misschien niet zo’n mooie plek te spotten. Het nemen van hier en daar wat risico is me niet geheel onbekend, maar ook vandaag is het gelukt om een paar mooie posities te kiezen voor foto’s van de deelnemers welke nog in de race zitten.

Salomon 4-trails etappe 3 Tom Owens 3e etappezege op rij

Tom Owens komt wederom als eerste voorbij, de ervaren Trailrunner uit het Salomonteam heeft zelf de tijd ‘hi mate’ te zeggen en vervolgt z’n trail naar de 3eoverwinning op rij. Philipp Reiter, de jongste pupil uit de Salomon stal is een minuut of 5 later als 2e! Leuke knul die op zeer jonge leeftijd (19) al een serieuze kandidaat is om de komende jaren te ‘stijgen’ naar ongekende hoogte. Wat een kracht heeft dat mannetje nu al.

Salomon 4-trails etappe 3 Philipp Reiter jong trailtalent

Ik verplaats me een paar keer om verschillende achtergronden op de foto’s te krijgen met verschillende tracks. Een trots gevoel bekruipt mij bij de snelle passage van David Hemstede, we komen beiden uit de gemeente Barneveld, hij is mijn fysio, raadgever en wat natuurlijk mee weegt is het feit dat hij in een jaar tijd ook compleet zijn hart verloren heeft aan deze sport. Komend uit de atletiek, en zo zijn er meer he Patrick!, is hij helemaal los in dit circus. Waar de 1edag voor hem tegenviel is hij gisteren en vandaag erg sterk in het klassement gestegen. Vandaag als 5egefinished (11eoverall), waarmee hij laat zien dat ook ‘wij’ flachländer, Nederlanders dus, mee mogen en kunnen doen als trailrunning de Alpen intrekt. Goed voor David die er keihard voor trainde de afgelopen maanden. Ook erg positief voor de critici om aan te geven dat wel degelijk het trailrunnen ook in ons land meer en meer aan terrein wint.

Salomon 4-trails etappe 3 David Hemstede op weg naar toppositie

De sterkste vrouwen van deze etappetrail zijn Anna Frost (Nieuw-Zeeland), vandaag 1e en de Duitse Julia Böttger. Ze komen gelukkig ook op het juiste moment in beeld, ‘2k’s to go, come on…’ Thank you, see you downhill! Julia, eergisteren hard gevallen, open wond, maar ook vandaag weer keihard aan de start.

Salomon 4-trails etappe 3 Julia Böttger, 2e dame

Adriaan van den Eelaart uit Gorssel finished vandaag als 21steen staat hiermee 40steoverall. Voelde zich stukken beter dan gisteren en zag er ook minder vermoeid uit zo’n 3 km voor de finish. Ik zie nog enkele andere Nederlanders passeren: Jacomina Eijkelboom en Egbert Reurich komen voorbij, Jacomina schreeuwt ‘pijn’ en Egbert en vertelt aan de finish dat hij zich goed voelt

Salomon 4-trails etappe 3 Adriaan 'Janus' van den Eelaart presteert wederom sterk

Morgen zal ik wel weer starten tijdens de  laatste etappe, voorzichtig maar na 2 dagen rust toch graag even zelf de wei in en nog wat Hoogtemeters op de TAR teller zetten voor september a.s.! Fijne avond vanuit het inmiddels weer regenachtige Landeck – Östenreich!

Uitslagen 3e etappe

Salomon 4-trails etappe 3 Allemaal dankzij onze running reporter Robin Kinsbergen

Salomon 4-trails stage 4 Landeck-Samnaun

Robin Kinsbergen was vandaag na 2 rustdagen wel van start gegaan bij de 4e en laatste etappe. We belden even met hem in Samnaun (Zwitserland) na zijn aankomst. Robin: “Het was vandaag een loodzware etappe, ik was binnen na 8u30 (45km met 2700 Hoogtemeters). De warmte en de vele hoogtemeters gecombineerd met mijn verzwakte enkel maakten het een zware beproeving. Er waren stukken met grote keien en grasalmen die veel vergden van mijn enkel, maar gelukkig heb ik het er heelhuids vanaf gebracht. Al met al weer een flinke investering richting de TransAlpineRun in september.”

Salomon 4-Trails 2011 sfeerbeeld 4e etappe

“De toppers die ik nadien sprak waren unaniem in hun oordeel: De etappes bij de 4-Trails zijn zwaarder als bij de TAR. Gelukkig dat zij dit ook zo ervaarden, want zo voelde ik het ook. Dit is zeker ook te meten aan de tijden, want zolang was ik nog nooit onderweg bij een bergetappe.”

Salomon 4-Trails 2011 winnaar Tom Owens

Tom Owens de schot boekte zijn 4e etappe zege en won dus deze 1e editie van de 4-Trails voor het jonge Trail talent Philipp Reiter. Bij de dames behield Anna Frost uit Nieuw-Zeeland haar marge op Julia Böttger en kwam ze samen met Julia over de finish van deze etappe. Julia Böttger werd uiteindelijk 2e in het eindklassement.

Salomon 4-Trails podium heren 2011 1. Owens 2. Reiter 3. Dippinger

“De Nederlanders hadden het vandaag allemaal zwaar. David Hemstede, gisteren nog mooie 5e in zijn etappe, moest vandaag vanaf het begin knokken met maagpijn en liep nu in de achterhoede en werd 30e in de etappe. Beste Nederlander was Adriaan van den Eelaart, die 4 constante etappes liet opschrijven en zich terugvond op de 19e plek in de etappe. In het algemeen klassement bleef David echter de beste Nederlander op de 14e plek. Adriaan werd 18e. Bij de dames bleven de ‘From Utrecht with love’ dames goed presteren en werden ze respectievelijk 7e (Chantal van der Geest) en 8e (Jacomina Eijkelboom) in de etappe. Algemeen werd Chantal 6e en Jacomina 8e een uitermate mooi resultaat van deze dames. In elk geval een mooie generale voor hun TAR avontuur.”

Bij de masters dames finishte Remy Heiligers uit Vught na 4 dagen op een 13e plek en Egbert Reurich werd 33e algemeen bij de masters heren. Toch mooi om te zien hoeveel Nederlanders dit zware evenement hebben volbracht.

Uitslagen 4e etappe

Ohm Trail 2011

Een fraai verslag lees ik zojuist over de OHM trail van Michiel Panhuysen, waarvan de start afgelopen zondag plaatsvond in het pittoreske Aywaille. Mooier kan ik het verslag helaas niet brengen, omdat ik na 1.25 uur uit het parcours moest stappen vanwege een fikse enkelblessure. Zaterdag namen we vol goede moed onze intrek op de gezellige camping Dieupart, gelegen aan de Amblève, vlakbij de start.  Zondag na het incident, was het even volledig met de pakken neer zitten. Nam ik teveel risico? Waarom ging het fout?  Ik zou de OHM trail lopen ter voorbereiding op alles wat komen gaat, maar ja, je voelt je sterk en probeert toch weer tot het uiterste te gaan. Genieten van de mooie omgeving, het mooie weer en je topfit voelen, maakt dat je je lichamelijke progressie soms net ietwat teveel riskeert!

Ohm Trail - Robin Kinsbergen en Michel Buijck

De eerste 10 kilometer loop ik samen op met Michel Buijck, één van de Nederlandse deelnemers welke ons land vertegenwoordigen tijdens de IAU Trail World Championships op 9 juli.

 Ohm Trail 2011

Het mooie van deze sport is dat je de echte fanaten keer op keer weer tegenkomt zo ook Michel. We kennen elkaar van de TAR 2009 en vervolgens Trail de Fantomes, Koning van Spanje en nu weer in Aywaille. Michel blijft ‘sterk’ alles dribbelen zodat ik na goed 12 km afhaak om individueel de strijd verder voort te zetten en te genieten. Een heerlijk lange afdaling op vol tempo naar beneden, deze trail is naar mijn mening grotendeels technisch, wat betekent dat concentratie geen moment mag verzwakken. Dit gezegd, zat bij mij, achteraf, het gevaar vermoed ik in het pakken van het mondstukje van de camelbag. Het in je hoofd halen, ongeduldig, even water te tappen. Niet opletten en direct zwaar afgestraft. Een enorme pijnscheut in mijn voet echt bijna onderaan. Ik schreeuw het uit van de pijn en spring direct in de naastgelegen ‘koude’ beek. Afkoelen is waar ik direkt aan denk, al is het maar even.

Ohm Trail 2011

Ik probeer verder te lopen, maar direct naar boven besluit ik geen enkel risico meer te nemen. Ik loop door naar de 1e verzorgingspost,  waar ze vriendelijk een ‘voiture’ tot stoppen brengen om mij terug te brengen naar Le place du Footbol, de startlocatie. Onzeker is het gevoel wat zich direct van je meester maakt. Vanaf dat moment bestaat er geen zekerheid meer voor de komende voorbereidingsperiode. Ik zie af van een mooie loop naar Teutoburgerwald en ook de Veluwezoomtrail ga ik niet riskeren.Deelname aan de Salomon4trails, waar ik samen, met TAR teammaatje Ralph Dimke uit Duitsland (Team Kase und Kolsch) aan de start zal verschijnen als voorbereiding op de TAR 2011 wordt plots zwaar onzeker.

Ohm Trail 2011

Toch heb ik weer enorm genoten van de 15 km die inmiddels achter mij lagen. Ik voelde me sterk , veel beter als vorig jaar in dezelfde periode. Het weer was mooi, schitterende trails en het zware zit ‘m in het continu steigen en dalen. De ervaren trailers zijn het allen eens met elkaar, de OHM trail is er één van de buitencategorie, zwaar dus!

Foto’s in het ziekenhuis gisteren (dinsdag, red.) lieten niets zien, dus in ieder geval geen botbreukje. Volgende week weer terug na een week van rust en drukverband. Morgen even een extra check bij de fysiotherapeut.

De OHM trail is zeker een aanrader voor 2012!

Ohm Trail 2011

Ultratrail Olne-Spa-Olne

28 november 2010 Olne-Spa-Olne 68km 

Door: Robin Kinsbergen


Inmiddels ruim een jaar aan het trailen. De asfaltkilometers worden iedere maand minder en het trailen bevalt me met de wedstrijd meer en meer. Genieten van de natuur, hoe cliché ook, en vooral het ‘nog’ op kleine schaal kunnen lopen, niet een paar duizend deelnemers, maakt voor mij samen met de intensiviteit van de sport het trailen tot een nieuwe verslaving. Nu zijn er op eigen bodem nog weinig wedstrijden te vinden, althans welke te boek staan als Trailparcours. Internet biedt de mogelijkheid kennis te vergaren en zo ben ik inmiddels op de hoogte van de vele trails welke mogelijk zijn bij onze Zuider- en of Oosterburen. Zeker ook mede Mudsweattrails ben ik me meer gaan oriënteren in mogelijkheden dichterbij dan 800 km, ik doel hiermee op de Alpen.

Start van Olne-Spa-Olne 2010 - www.mudsweattrails.nl

Misschien is het omdat ik bij mijn eerste trail direct aan de start stond van de Westroute van de Trans Alpine Run, dat was 2009. Dit in opdracht van mezelf voor mijn veel te vroeg overleden schoonmoeder. Postuum maakt zij mij tot een berggeit die niet te temmen is blijkt achteraf…! Zo stond al een half jaar de mogelijkheid van een Trail-klassieker in mijn agenda: de Trail Olne Spa Olne. Door €8,00 over te maken via internet ben je deelnemer zonder bevestiging. Inmiddels een paar trails in Belgie gelopen en dus weet je gelukkig een beetje hoe dit in zijn werk gaat, heerlijk primitief maar toch vol liefde voor deze loopsport. Mijn Frans is ver van goed, dus via mail communiceren gaat wat moeizaam, maar antwoord komt er. Met wat vertaal-sites weet ik dat ‘het wel goed zal komen’. ‘Alles Correct’ ontvang ik als antwoord! Overnachten kan ook. De plaatsen voor €10,00 zijn vergeven, maar voor €15,00 is er nog voldoende gelegenheid. Helaas krijg ik het gezin niet zo gek weer mee af te reizen, dus zaterdagmiddag 15:00 uur rij ik af naar Olne. Het is koud en vroeg donker, ben de grens nog niet over of het begint te sneeuwen. Net voorbij Luik hou ik Aachen aan om vervolgens afslag Olne al te bereiken. Direct stijgend landschap dus meer sneeuw…, knijp’m toch wat zonder winterbanden. In Olne zoeken, klein gehucht maar de navi werkt naar behoren. Kom uiteindelijk in een wit landschap uit bij wat de start en finish blijkt van de trail. Is het hier? Ik meld mij aan maar er is vanwege mijn gebrekkige Frans even geen reactie van de mensen ter plaatse. Het geluk wil dat er nog een Ultra loper uit NL binnen staat die mij even op weg helpt. Ontvang een plattegrond voor de route naar de overnachting, ontvang mijn nummer dus inderdaad, Alles Correct.

Olne-Spa-Olne 2010 - www.mudsweattrails.nl

Middels escorte worden we naar een groot logement gebracht, soort kasteeltje, zo’n 20 minuten rijden. Hier staan meer trailers en zo te horen diverse nationaliteiten. We zoeken een prima bedje uit en besluiten met een aantal NLérs even wat pasta te gaan eten. Ook dat verloopt na wat omrijden volgens plan. Ik maak kennis met wat senioren lopers van JSTRIATRUN uit Benschop. Jan Schinkel blijkt één van deze heren en heeft diverse keren de EMBRUN triathlon gedaan in Zuid Frankrijk. Kortom ik spreek mensen die weten van wanten en hebben deze trail al eerder gelopen. Voor mij is dit de eerste keer dat ik 65 km op één dag zal gaan koersen en ook nog eens met 2200 HM!? Vol respect hoor ik de verhalen aan van deze heren en de vraag rijst of we dit morgen wel gaan halen. We liggen vroeg op bed, 21:00 uur dus voldoende nachtrust voor het vertrek de volgende ochtend om 8:00 uur. Helaas geen warme douche voor vertrek. Wel goed geslapen ondanks de koude. We arriveren om 7:40 uur bij de kantine van loopgroep Courir Pour Le Plaisir, waar dan inmiddels een paar honderd deelnemers binnen zich warm houden. De start wordt na en korte briefing bij minus 6 graden vertraagd tot 8:10 uur. Via akkers en bevroren zandwegen maken we al snel de eerste hoogtemeters. Het wordt vernieuwend spannend…, hoe zal het zijn wanneer je er een marathon op hebt zitten je nog ruim een Halve marathon te gaan hebt, hoe zal het zijn als je er een halve marathon op hebt zitten…, dan moet je er nog twee…, zo blijf je door rekenen en jezelf opbeuren om door te gaan.

Olne-Spa-Olne 2010 - www.mudsweattrails.nl

We treffen het ondanks de koude met het weer. Overal rijp en lichte sneeuw, harde ondergrond maar gelukkig droog en in de bossen is het traject al vrij snel geplaveid door de lopers voor ons. Veel verbindingen lopen toch over asfalt wat betekent dat het niet een continu trailparcours is. Na 16 km volgt de eerst verzorging. Primitief, maar zeker voldoende om energie op te doen. Je ziet de deelnemers elkaar observeren en je ervaart een spanning van dit was nog maar het prille begin. De volgende verzorging is volgens mijn GPS op km 29, maar de dames ter plaatse melden toch echt dat we op de helft zitten, ongeveer op km 32. Het is vreemd op dergelijke afstand, maar deze misser heeft me aan het eind echt zwaar mentaal op de proef gesteld. Achteraf bleek het wel het 29 km punt te zijn. Je zult begrijpen dat je op gegeven moment hoopt dat je al ruim 3 km meer hebt gelopen dan je GPS aangeeft. Als dan toch blijkt dat je eigen inschatting de juiste was wordt het een pijnlijke strijd…, die inderdaad maar 3 km betreft.

Olne-Spa-Olne 2010 - www.mudsweattrails.nl

Enfin, na 35 km is het als afsfaltloper toch aftellen naar die 42,195m. Die hebben we erop zitten. Drie weken terug liep ik mijn laatste marathon in New York, maar daar stonden iets meer mensen langs de kant en nu was ik al ruim 4,5 uur onderweg ipv 3,5uur. Van te voren een inschatting gemaakt ongeveer 7 á 8 uur te lopen. Door ervaring tijdens de TAR weet je de tijdsduur reëel te benaderen. Toch was ik rond km 40 optimistisch en dacht ik het nog wel net onder de 7 uur te gaan redden…, helaas de laatste 12 km waren enorm zwaar. Jezelf er telkens toe zetten toch tempo te blijven lopen, blesseer ik mezelf niet, wat is dat pijntje daar linksonder, blijft die kramp terugkomen in mijn rechterbovenbeen en vooral blijf ik voldoende warm. Omdat de zon al na 12:30 uur weer vertrokken was en we continu ruim onder nul liepen was ik wat angstig voor onderkoeling.

Olne-Spa-Olne 2010 - www.mudsweattrails.nl

Achteraf is het altijd weer makkelijk praten, het is inmiddels 3 dagen later en het herstel is gelukkig weer waarneembaar. Gisteren de intervaltraining bij de loopgroep toch gematigd, omdat ik enorme spierpijn had. Vergelijkbaar met na je eerste marathon. Waar je nu weinig last hebt na ruim 42 km is het met een afstand als deze toch behoorlijk anders. Zeker fysiek was het een strijd met mezelf maar heb ik er van genoten hier te mogen lopen. Tot slot de complimenten voor de organisatie!!! Echt; €8,00 inschrijfkosten inclusief een heerlijk warme douche; een heerlijke warme maaltijd met worst; een regencapuchon als aandenken met een mooi sweatshirt met capuchon met hierop de trail genoemd. Werkelijk ongelooflijk!!! De Montferlandrun laat ik toch maar even voorbijgaan a.s. zondag, zaterdag 11 december weer genieten op mooi Ameland van de Adventure Run, voor mij de allermooiste Halve van ons land! Ik zeg zeker niet ‘volgend jaar weer’ maar een aantal trails van de Belgische kalender zal ik in 2011 zeker bezoeken. Interesse een keer samen af te reizen? Gezellig!

Olne-Spa-Olne 2010 - www.mudsweattrails.nl

Olne-Spa-Olne 2010 - www.mudsweattrails.nl

22 augustus 2010 Trail des Fantômes

Robin Kinsbergen

 

Net thuis vanuit de Ardennen. Gisteren genoten van  de 1e editie van de Trail des Fantômes met start en finish in La Roche. 50 kilometer schoon a/d haak, grotendeels langs de oevers  van de Ourthe met een kleine kanttekening, hoogtemeters maar liefst 3000M! The day after is altijd weer makkelijk praten, voel me goed  en voel dat het herstel snel gaat maar t’ was enorm diep gaan en met jezelf in de weer.

Trail des Fantomes 2010 - start 50km La Roche-en-Ardenne

6:00 uur gestart in La Roche met een deelnemersveld van 70 over deze afstand. 30 km en 20 km moesten later van start. Heerlijk eenvoudig werd  de briefing pal voor start afgegeven in Frans en NL. Vanuit La Roche direct  klimmen, de snelste onder de lopers vol van start, waaronder een enkeling  waarschijnlijk voor de eerste keer op de 50 km, dit opmakende

Uit het feit dat je ze later op de dag voorbij kwam zetten.  Alleen de afstand is niet het punt; de hoogtemeters maken het hier enorm zwaar.  Continu dalen en stijgen, de hoogste passage is uiterlijk op 550 meter dus eer  je er 3000 hebt geklommen! Grotendeels langs de oevers van de Ourthe wat  betekent dat we heerlijk door de bossen liepen. Warm zou het worden, maar in de  schaduw lopen maakt het dan toch aangenamer en geeft je minder snel het gevoel  van uitputting.

Trail des Fantomes 2010 - Klettersteig langs de Ourthe

Richting Nisramont waar we, door de Ourthe over te steken, doorsteken naar Engreux keren we via Maboge retour naar La Roche. Na 19 km  staat mijn vrouw bij verzorgingspot 2 klaar met m’n stokken die ik vergeten was  mee te nemen. Niet echt nodig op deze trail, al kwamen ze de laatste 10 km mij  persoonlijk goed van pas. De warmte maakte me enigszins duizelig, eten dacht ik,  maar zoet kon ik niet meer verwerken. Veel, heel veel vocht tot mij genomen  maar het verlies gaat sneller. Klein hulpmiddel wat van pas kwam is  gletsjerzout, waardoor ik mij erna direct veel stabieler voelde. Dit had ik blijkbaar  echt nodig om de finish te halen, was even ervoor erg leeg geraakt.

5 verzorgingsposten om even water te vullen, fruit te pakken, iso en al het gangbare waar maar energie in zit. In juni mochten we de OHM trail al meemaken in Aywaille en het primitieve van deze trails trekt me enorm. De organisatie in  zijn eenvoud met toch veel sportieve deelnemers die gaan voor een uitdaging die  eigenlijk nieuw en ongekend is! Niet dat massale van de gemiddelde  hardloopwedstrijd, waarvoor je je jaarlijks bijna de 1e inschrijfdag moet  aanmelden om erbij te horen, maar inschrijven, geld overmaken en onbevestigd constateren  dat ‘natuurlijk’ alles voor elkaar is.

Bij de diverse posten krakkemikkige campingtafeltjes waarop de calorieën staan uitgestald, bemand door vrijwilligers die je een warm hart onder de riem steken. Het betekent helaas ook geen enorme toeschouwers aantallen bij de finish, het blijft dus afzien deze sport, ook na de finish! Misschien wil ik niet anders!?

Zondag a.s. de georganiseerd door Mudsweattrails op de Posbank. Deze pikken we nog even mee voordat we dinsdag afreizen naar het  Beierse Ruhpolding om aan de start te verschijnen op zaterdag 4 september van de TransAlpineRun 2010!